1

Gij zijt, o HEER’, van d’ allervroegste jaren
Voor ons geweest een toevlucht in gevaren.
Eer berg en rots uit niet geboren waren,
Eer d’ aarde rustt’ op hare grondpilaren
Van eeuwigheid, o God Die eeuwig leeft,
Zijt Gij de God, Die eind noch oorsprong heeft!

2

Uw oppermacht, die wij ootmoedig eren,
Kan door een wenk den mens zijn broosheid leren.
Uw wenk alleen, al schijnt ons niets te deren,
Verbrijzelt ons, doet ons tot aarde keren!
Want in Uw oog zijn duizend jaren, HEER’,
Een enk’le dag, een nachtwaak, en niets meer.

3

Gij overstroomt het mensdom; zijn vermogen
Is, als een slaap, een ijd’le droom, vervlogen.
Zij zijn als ’t gras, dat ’s morgens, overtogen
Met frissen dauw, in bloei staat voor elks ogen.
Maar ’s avonds, als het afgesneden wordt,
Op ’t open veld in weinig tijds verdort.

4

Door Uwen toorn vergaat ons kwijnend leven;
Uw gramschap doet ons hart van doodschrik beven,
O God, als Gij, in majesteit verheven,
Het onrecht, dat w’ in ’t openbaar bedreven,
En ’t kwaad, door ons in ’t heimelijk verricht,
in ’t licht stelt voor Uw glansrijk aangezicht.

5

Wanneer Uw toorn en gramschap ons bezwaren,
Dan wenden, dan verdwijnen onze jaren.
Wij zien hen als gedachten, henenvaren;
Of, blijft Uw gunst ons in het leven sparen,
Dan klimmen wij ten hoogste tot den top
Van zeventig of tachtig jaren op.

6

Helaas, het best van onze beste dagen
Baart dikwijls smart, geeft dikwijls stof tot klagen;
Daar zorg, verdriet en jammerlijke plagen
Steeds, beurt om beurt, de matte ziel doorknagen.
De levensdraad wordt schielijk afgesneên;
Wij schenen sterk, en ach, wij vliegen heen.

7

Wie kent Uw toorn, wie zijn geduchte krachten?
Wie vreest dien recht geduchtste Macht der machten?
Leer ons den tijd des levens kost’lijk achten,
Opdat ons hart de wijsheid moog’ betrachten.
Keer weder HEER’, Uw gunst koom’ ons te sta.
Hoe lang ontzegt G’ uw knechten Uw genâ?

8

Uw gunst sterkt meer dan d’ uitgezochtste spijzen.
Laat, met het licht, haar licht voor ons verrijzen;
Zo zal ons hart op liefelijke wijzen,
Uw goedheid, al ons ov’rig leven, prijzen.
Verblijd ons naar de maat van onzen druk,
En naar den tijd van al ons ongeluk.

9

Laat Uw geons met haar troost verrijken,
En laat Uw werk aan Uwe knechten blijken,
Uw heerlijkheid niet van hun kind’ren wijken;
Uw liefd’, Uw macht behoed’ ons voor bezwijken.
Sterk onze hand, en zegen onze vlijt;
Bekroon ons werk, en nu, en t’ allen tijd’.

WDogMQpUOiBQc2FsbSA5MDoxCk06IEMKTDogMS80CkM6IGRvcmlzY2gKUzogwqkgMjAyMiAtIGxpdHVyZ2llLm51ClE6IDE0MAolJU1JREkgcHJvZ3JhbSAxOApBMiBBMiBkMiBjIEEgYyBjIEIgQSBeRzIgQTIgejIgfAp3OkdpaiB6aWp0LCBvIEhFRVLigJksIHZhbiBk4oCZfmFsLWxlci12cm9lZy1zdGUgamEtcmVuCkEyIEYgRCBBMiBBMiBjIEIgQSBkMiBeYyBkMiB6MiB8Cnc6Vm9vciBvbnMgZ2Utd2Vlc3QgZWVuIHRvZS12bHVjaHQgaW4gZ2UtdmEtcmVuLgpBMiBfQiBHIEEyIEYyIEcgQSBEIEYgRTIgRDIgejIgfAp3OkVlciBiZXJnIGVuIHJvdHMgdWl0IG5pZXQgZ2UtYm8tcmVuIHdhLXJlbiwKQTIgQiBjIGQyIEEyIGQgZCBjIGMgQjIgQTIgejIgfAp3OkVlciBk4oCZfmFhci1kZSBydXN0dOKAmSBvcCBoYS1yZSBncm9uZC1waS1sYS1yZW4KQTIgRzIgQTIgRiBEIEEgX0IgQTIgRzIgRjIgejIgfAp3OlZhbiBlZXUtd2lnLWhlaWQsIG8gR29kIERpZSBlZXUtd2lnIGxlZWZ0LApBMiBkMiBjMiBBIEYgRyBEIEYyIEUyIEQyIHoyIHxdCnc6WmlqdCBHaWogZGUgR29kLCBEaWUgZWluZCBub2NoIG9vci1zcHJvbmcgaGVlZnQhCg==

Onberijmde versie Psalm 90:1-17 (HSV) Bijbelvertaling aanpassen

  1. Een gebed van Mozes, de man Gods.
    Heere, Ú bent ons een toevlucht geweest
    van generatie op generatie.
  2. Al vóór de bergen geboren waren
    en U de aarde en de wereld voortgebracht had,
    ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid bent U God.
  3. U doet de sterveling terugkeren tot stof
    en zegt: Keer terug, mensenkinderen.
  4. Want duizend jaren zijn in Uw ogen
    als de dag van gisteren, wanneer die voorbijgegaan is,
    of als een wake in de nacht.
  5. U spoelt hen weg, zij zijn als de slaap.
    In de morgen zijn zij als het gras dat opkomt:
  6. in de morgen bloeit het en komt het op,
    's avonds wordt het afgesneden en het verdort.
  7. Want wij vergaan door Uw toorn,
    door Uw grimmigheid worden wij door schrik overmand.
  8. U stelt onze ongerechtigheden voor Uw ogen,
    onze verborgen zonden in het licht van Uw aangezicht.
  9. Want al onze dagen gaan voorbij door Uw verbolgenheid,
    wij brengen onze jaren door als een gedachte.
  10. De dagen van onze jaren: daarin zijn zeventig jaren,
    of, als wij zeer sterk zijn, tachtig jaren,
    maar het meeste daarvan is moeite en verdriet,
    want het wordt snel afgesneden en wij vliegen heen.
  11. Wie kent de kracht van Uw toorn
    en Uw verbolgenheid, wie weet hoezeer U te vrezen bent?
  12. Leer ons zó onze dagen tellen,
    dat wij een wijs hart verkrijgen.
  13. Keer terug, HEERE, hoelang nog?
    Laat het U berouwen over Uw dienaren.
  14. Verzadig ons in de morgen met Uw goedertierenheid,
    dan zullen wij juichen en verblijd zijn, tijdens al onze dagen.
  15. Verblijd ons overeenkomstig de dagen waarin U ons verdrukt hebt,
    overeenkomstig de jaren waarin wij het kwade gezien hebben.
  16. Laat Uw werk aan Uw dienaren gezien worden,
    Uw glorie over hun kinderen.
  17. De lieflijkheid van de Heere, onze God, zij over ons;
    bevestig het werk van onze handen over ons,
    ja, het werk van onze handen, bevestig dat.

Dichter:

Mozes

Samenvatting:

Deze psalm van Mozes is een overpeinzing over het menselijk bestaan en een gebed gericht aan de God van het leven. De psalmdichter brengt de kortstondigheid van het leven en de dood als straf op de zonde naar voren. Hij vraagt God om de mens wijsheid en Zijn liefde te geven, die noodzakelijk is om deze korte tijd zo goed mogelijk te leven.

Te zingen bij:

Deze website is nog in ontwikkeling

Momenteel is deze website in bèta-versie beschikbaar. U kunt al wel gebruik maken van deze website. In de komende maanden worden moeilijke en verouderde woorden (in de psalmberijming van 1773 en de klassieke liturgische formulieren) voorzien van uitleg. Help mee en ondersteun deze werkzaamheden.

Psalmen: 43 van 162
Formulieren: 0 van 8
Instrumentorgel
Zangwijzeritmisch
Snelheid100
BijbelvertalingHSV
Tekst16